De geur van verse kafta

2017-12-10T21:52:22+01:00Categories: Verhalen|Tags: , |

De geur van verse kafta

Ghaziyeh, een dorp gesitueerd ten zuiden van Saida (Sidon) en bekend als een rasecht volksgebied. Begonnen met enkele restaurants, maar inmiddels uitgegroeid tot een van de bekendste eetgebieden met meerdere restaurants waar je alleen gebarbecued eten kunt bestellen. Een gebied waar mijn moeder vaak langs moest, om haar oma op te zoeken die in een ontzettend klein dorp ten oosten van Ghaziyeh woont. Doordat de restaurants in Ghaziyeh vlak naast elkaar staan, hangt er een walm van de geur van ‘kafta’. Kafta is een vleesgerecht wat erg veel wordt gegeten in Libanon. En met ‘veel’ bedoel ik dus echt heel veel. Het is een erg simpel, maar overheerlijk vleesgerecht wat pas tot z’n recht komt als dit gebarbecued wordt. Op een houtskolen barbecue wordt de kafta bereid in Ghaziyeh en wanneer je langs een restaurant rijdt, ruik je een geur die erg doordringend en tegelijkertijd ontzettend smakelijk is. Een geur waarvan het water gelijk in je mond loopt. Dit komt vooral door het verse en malse vlees dat gebruikt wordt. De combinatie met verse kruiden maakt het af. Vlees wat zo zacht is, dat het in je mond smelt.

Het verhaal

“We namen de taxi vanuit Beirut, die ons afzette in Saida en vanuit Saida namen we weer een taxi naar Ghaziyeh. Dit was niet ons eindpunt, want vanuit hier namen we pas de laatste overstap naar mijn oma’s dorp. Nu krioelt het hier van de auto’s en taxi’s, maar vroeger was dat heel anders. Toen zag je mijlenver dat er een auto aankwam, omdat er geen verkeer op de weg was. We moesten soms wel een halfuur wachten totdat er een taxi langsreed en dat wachten was een kwelling. Ik bedoel niet de verveling of het wachten op zich, maar toen al was dit dorp beroemd om zijn simpele maar heel toegankelijke restaurants. De geur van het gebarbecuede vlees, dat was de kwelling. Mijn moeder was toentertijd erg arm. Ze was een alleenstaande moeder met vijf kinderen, dus in een restaurant eten was het laatste wat we ooit zouden doen. We konden van genieten van de kafta door de geur te inhaleren. Die geur, van het gebarbecuede kafta, dat vergeet ik nooit. Nog steeds hangt daar dezelfde overheerlijke geur als toen en ik denk dat je dat nergens ter wereld zult vinden.”

“Al rijdend naar mijn oma genoot ik al. Het was een uitje die we weinig deden en was geregeld in het voorjaar, wanneer je je ogen uitkeek van het groene landschap. Zo kwamen we langs velden met banenbomen en aan de weg stond er om de paar meter hele grote pijnbomen. Het dorp is gesitueerd in de bergen, eigenlijk achter Ghaziyeh en vlak aan de Middellandse Zee. Zo keek je vanuit het dorp neer op de zee, met als het ware achter je de groene bergen. Het intense groen en heldere blauwe kleur, zo herinner ik mij dat gebied. Eigenlijk heel Libanon.”

“Het was fantastisch toen ik klein was,” begint mijn moeder weer, “want mijn grootouders hadden geitjes en als kind vind je dieren fantastisch. Het dorp was immens klein, je kon de huizen letterlijk op een hand tellen. Zo woonden in dit dorp bijna alleen mijn grootouders en broers en zussen van mijn moeder. Wanneer er toen gebarbecued werd, kwam de hele familie. Mijn moeder en oma gingen dan samen de kafta bereidden. Ze maakten een grote portie, want hier was iedereen gek op. Jong en oud, iedereen kon hiervan smullen. Mijn moeder hakte de ui en peterselie heel erg fijn, zo fijn dat het bijna een pasta werd. Wanneer dit klaar was gooide mijn oma het door het gehakt en kneed ze het vlees met de kruiden tot een grote homp. Vaak duurde het kneden van het vlees zo lang, dat ik mij zelfs verveelde en naar buiten ging. Voordat ik het wist zaten we met z’n allen buiten op de veranda te genieten van die heerlijk malse kafta.”

Recept bij het verhaal

Zo maak je Kafta